บทที่ 47

บทที่ 47

ความล้มเหลวเล็กน้อยกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายความมั่นใจของเสิ่นจูซี

นางคิดไม่ตกว่าเหตุใดแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างก่อไฟ นางก็ยังทำพังได้

นางเย็บปักถักร้อยไม่เก่ง มือทั้งสองถูกเข็มทิ่มจนแดงบวม เพื่อให้ได้รับการยอมรับจากอาจารย์สอนงานปัก นางฝึกฝนอย่างหวาดหวั่นตลอดคืน วันต่อมา ฟู่เสวียนเหมี่ยวก็เข้าวัง

เขาเก็บผ้าปักที่นางปักค้างไว้ไป แล้วทิ้งนางกำนัลที่มีฝีมือปักผ้าชั้นยอดคนหนึ่งไว้ เขาบอกว่าไม่ต้องฝืน ทุกเรื่องมีเขาอยู่

องค์หญิงเยว่กั๋วมีคุณธรรมและรูปโฉมงดงาม อ่านตำราสี่เล่มและคัมภีร์ห้าคัมภีร์อย่างแตกฉาน เชี่ยวชาญสี่ศิลป์: พิณ หมากล้อม อักษรวิจิตร และจิตรกรรม ฝีมืองานปักก็ไม่ด้อยกว่าใคร เป็นแบบอย่างกุลสตรีที่ตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายยกย่อง

นางคือเสิ่นจูซี บางครั้งก็เป็นองค์หญิงเยว่กั๋ว บางครั้งนางก็รู้สึกว่าตนไม่ใช่