กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 46
ในโรงเตี๊ยมเพียงแห่งเดียวของตำบลอวี๋โถว ชายร่างสูงผอมใบหน้าเย็นชาเพิ่งกินอาหารกลางวันเสร็จ ก็เรียกเสี่ยวเอ้อร์มาคิดเงิน
“ท่านลูกค้า อาหารกับสุรามื้อนี้รวมเป็นเงิน 3 ตำลึงขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มกล่าว
ชายร่างสูงผอมไม่พูดไม่จา ล้วงเงินก้อนหนึ่งจากอกเสื้อแล้ววางไว้ข้างจอกสุราที่ดื่มหมดแล้ว เงินก้อนนั้นอย่างน้อยก็มีน้ำหนักสิบตำลึง
เสี่ยวเอ้อร์มองจนตาค้าง “นี่...”
“ข้าถามเจ้า ช่วงนี้ในตำบลมีแม่นางจากต่างถิ่นมาหรือไม่” ชายผู้นั้นถามเสียงเย็น “อายุสิบหกสิบเจ็ดปี หน้าตางดงาม”
ใบหน้าเสี่ยวเอ้อร์เบิกบานเป็นดอกไม้ แผ่นหลังที่เดิมก็ไม่ได้เหยียดตรงอยู่แล้ว ยิ่งค้อมงอลงราวกับกุ้งตัวหนึ่ง
“ท่านลูกค้าถามถูกคนแล้ว! คนเข้าออกตำบลนี้มากมาย ไม่มีใครรอดพ้นสายตาข้าไปได้!”
“ตกลงมีหรือไม่” ชายผู้นั้นถาม
“มี มี มี!” เสี่ยวเอ้อร์กล่าว “ท่านลูกค้าน่าจะทราบว่าเมื่อไม่นานมานี้เกิดเรื่องใหญ่ในเมืองหลวง ตำบลอวี๋โถวของเราอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก จึงมีคนต่างถิ่นหนีภัยมาอยู่ที่นี่ไม่น้อย แม่นางอายุสิบหกสิบเจ็ดปี หน้าตางดงามเช่นนั้น ข้ารู้จักอยู่ห้าคน เพียงแต่ไม่รู้ว่าคนไหนคือแม่นางที่ท่านลูกค้าตามหา ท่านมีภาพวาดของนางหรือไม่ขอรับ?”