กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 44
“ข้าไม่ได้ปักตุ๊กตาสาปแช่ง…ข้าปักตามหน้าตาของท่านต่างหาก…” เสิ่นจูซีกล่าว
“นี่ไม่เรียกว่าปักตุ๊กตาสาปแช่งหรือ?” หลี่อู้หรี่ตามองถุงหอมที่รับแสงอยู่ซ้ำไปซ้ำมา คิ้วยิ่งขมวดแน่น “เจ้าบอกว่าปักตามหน้าข้า? ขาสั้นขนาดนี้เชียวหรือ? หัวโตขนาดนี้เชียวหรือ? ตาข้าเป็นเม็ดงาเลยหรือไร? แล้วมือซ้ายขวาทำไมยาวไม่เท่ากัน?!”
หลี่อู้พูดไม่ผิด แม้แต่เสิ่นจูซีซึ่งเป็นผู้ปักเอง หากได้กลับมาดูผลงานของตนอีกรอบก็คงหน้าแดง
“ข้า…ข้าไม่ค่อยได้เรียนงานเย็บปักถักร้อย…” เสิ่นจูซีพูดเสียงเบา มือทั้งสองบิดชายเสื้อไปมา “อย่างไรข้าก็ปักให้แล้ว ท่านอย่าโยนทิ้งก็พอ”
แต่หลี่อู้ไม่ได้โยนทิ้ง
“เพราะของสิ่งนี้ ข้าถึงได้ไปเป็นอาหารยุงบนเขาตั้งสองวัน” หลี่อู้ยัดถุงหอมใส่อก ปากยังคงด่าอุบอิบ “ต่อให้เจ้าปักด้วงขี้ควายให้ข้า ข้าก็โยนทิ้งไม่ได้”
เห็นเขารับถุงหอมไป เสิ่นจูซีก็ถอนหายใจโล่งอก แม้นางจะปักได้ไม่ดี แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผลงานงานเย็บปักชิ้นแรกของนาง หากหลี่อู้รังเกียจจนโยนทิ้งจริง ๆ ปากนางคงไม่พูดอะไร แต่ในใจก็คงเสียใจ