บทที่ 43

บทที่ 43

หลังเทศกาลตวนอู่ผ่านไปสามวัน ตำบลอวี๋โถวก็ยังคงสงบเงียบเช่นเดิม

ในบ่อนเพียงแห่งเดียวของตำบล ชั้นหนึ่งมีเสียงผู้คนอื้ออึงปะปนกันไปทั่ว ลูกชายพ่อค้าที่แต่งกายด้วยผ้าไหมกับชาวนาที่สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเบียดกันอยู่หน้าโต๊ะพนัน เสียงแหบพร่าตะโกนบอกสูงต่ำที่ตนลงเดิมพัน ดวงตาคู่แล้วคู่เล่าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น

โต๊ะพนันตัวหนึ่งตรงมุมห้องมีเสียงชายคนหนึ่งร้องคล้ายหัวเราะคล้ายร่ำไห้ ไม่รู้ว่าใครต้องสิ้นเนื้อประดาตัวอีกแล้วในค่ำคืนเดียว นักพนันโต๊ะข้าง ๆ ราวกับไม่ได้ยิน ต่างจ้องลูกเต๋าที่กลิ้งอยู่บนโต๊ะตนเองด้วยดวงตาแดงก่ำ

เบี้ยพนันเงินหนึ่งตำลึงกลิ้งตุบ ๆ ลงมาจากชั้นบน ชายสองคนที่สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบบนชั้นล่างพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ถึงขั้นลงไม้ลงมือแย่งกัน

ชายหนุ่มสวมอาภรณ์แพรสองคนที่ยืนอยู่ตรงปากบันไดชั้นสองหัวเราะราวกับกำลังดูละครลิง คนหนึ่งหน้าตาหล่อเหลาสะอาดสะอ้าน ที่เอวยังเหน็บพัดพับไว้เล่มหนึ่ง