บทที่ 39

บทที่ 39

เสียงคลื่นนอกหน้าต่างดังไม่ขาดสาย ใต้ระเบียงกลับเงียบสงัดไร้เสียงผู้คน

แสงตะวันดุจทองคำโปรยปรายเต็มทางเดินยาวบนชั้นสามของหอจินไต้ ตรงหน้าประตูไม้แกะสลักที่ปลายทางเดินมีบุรุษรูปร่างสูงสง่ายืนอยู่ แขนเสื้อกว้างสีขาวดุจน้ำค้างคลุมทับอาภรณ์ชั้นในสีคราม ลมจากแม่น้ำพัดแผ่วเบา ใต้แขนเสื้อกว้างที่พลิ้วไหว นิ้วมือสะอาดเรียวยาวของบุรุษปรากฏให้เห็นเลือนราง

แม้แต่บ่าวหญิงที่ยืนประจำอยู่ใต้ระเบียงยังอดขยับถ่ายน้ำหนักไปมาอยู่หลายครั้งไม่ได้ แต่บุรุษที่ยืนนิ่งเงียบหน้าประตูกลับดูราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง

ลำแสงสีทองค่อย ๆ เคลื่อนผ่านร่างเขา แต่ก็ไม่อาจทำให้ความเย็นชาบนกายอบอุ่นขึ้นได้

บ่าวหญิงสาวสองคนอดมองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้ ต่างแอบรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนเขา อยากเป็นคนที่อยู่ในห้องเสียเอง จะได้เชิญเขานั่งลงดื่มชาร้อน พูดคุยกันสักหน่อย เป็นการตอบแทนน้ำใจและความกตัญญูจริงใจของคุณชาย

ในที่สุดประตูที่ปิดสนิทก็เปิดออก หนิงอวี่ สาวใช้คนสนิทข้างกายนางฟางเดินออกมา ประตูยังเปิดค้างอยู่ ทว่าฉากบังลายทิวเขาฤดูใบไม้ร่วงบนเก้าอี้ไม้ฮวาหลีบังทิวทัศน์ในห้องด้านในไว้

หนิงอวี่คำนับฟู่เสวียนเหมี่ยว หลุบตาพูดว่า “คุณชายเชิญกลับเถิด ฮูหยินไม่สบาย ยังนอนอยู่เจ้าค่ะ”