กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 38
หลังสร่างเมา เสิ่นจูซีนึกไม่ออกเลยว่าเมื่อวานกลับบ้านมาได้อย่างไร
นางรู้เพียงว่าพอลืมตาตื่น ฟ้าก็สว่างโร่แล้ว ไม่รู้ว่าไก่ตัวผู้ตัวไหนกำลังขันไม่หยุดหย่อน ส่งเสียงรบกวนจนนางนอนต่ออีกตื่นไม่ได้
อาการเมาค้างยังหลงเหลืออยู่ในตัว หลังตื่นนอนเสิ่นจูซีก็นั่งนิ่งอยู่บนเตียงอย่างเหม่อลอย
หลี่อู้ถือกาน้ำเดินเข้ามา เห็นเสิ่นจูซีนั่งเหม่อบนเตียงก็ขมวดคิ้ว “นั่งทำอะไรอยู่?”
“ข้ากำลังนั่งบำเพ็ญสมาธิ...” เสิ่นจูซีพูดอย่างหมดแรง
“ข้านึกว่าเจ้าปลงสังขารไปแล้ว” หลี่อู้ว่า “ยังมีชีวิตอยู่ก็อย่านั่งนิ่งเป็นเสา รีบลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาเสีย กลิ่นสุราเต็มตัว เจ้าไม่ได้กลิ่นหรือ?”
คราวนี้เสิ่นจูซีถึงเพิ่งรู้ว่าตนยังสวมเสื้อผ้าชุดที่ใส่ออกไปข้างนอกเมื่อวาน นางยกแขนเสื้อขึ้นดม แล้วขมวดจมูก
จะเรียกว่ากลิ่นสุราก็เกรงใจไปหน่อย ชัด ๆ ว่าเหม็นเหมือนไก่เมาเหล้า
นางยังพอจำได้ราง ๆ ว่าเมื่อวานโชว์ฝีมือเล่นไพ่หมาเตียว เอาชนะท่านป้าจูได้เงินเหรียญทองแดงมาหนึ่งพวง แล้วเหรียญของนางอยู่ไหน? เสิ่นจูซีคลำตามตัว ควานหาเหรียญทองแดงพวงนั้น