กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 37
ตอนหลี่อู้เดินเข้ามาหาเสิ่นจูซี นางหดตัวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าราวกับเด็กน้อยทำผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
“ท่าน...ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?” นางถามตะกุกตะกัก กลิ่นสุราคละคลุ้งอยู่ทั่วกาย
หลี่อู้มองขันสุราที่เกลื่อนพื้นแล้วโมโหจนแทบระเบิด
“อุ๊ย...น้องหลี่มาแล้ว ฟ้ามืดค่ำแล้ว ข้าคงต้องกลับเสียที...”
สตรีวัยกลางคนที่แพ้ทั้งจิ่วเหนียงและเสิ่นจูซีเห็นสีหน้าเขาไม่สู้ดี จึงลุกขึ้นอย่างไม่รู้ไม่ชี้ ปัดก้นเตรียมจะกลับ
“ท่าน...” เสิ่นจูซีอดสาวเท้าตามไปไม่ได้ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าหลี่อู้ยังยืนอยู่ข้างกาย นางก็หยุดชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นหลี่อู้ที่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา เสียงจึงเบาลงเรื่อย ๆ “ท่านแพ้แล้วยังไม่ได้จ่ายเงินเลย...”
หลี่อู้หันกลับมา เอ่ยเสียงขรึมว่า “ท่านป้าจู แพ้แล้วคิดจะหนีหรือ?”
สตรีแซ่จูชะงักฝีเท้า ก่อนหันมายิ้มเจื่อน ๆ “จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้าแค่เผลอลืมไปชั่วขณะ...”
นางควักเหรียญทองแดงพวงหนึ่งออกมา เดินเข้ามาส่งให้เสิ่นจูซีด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา