บทที่ 29

บทที่ 29

พอมีคนเพิ่มมานอนข้างกาย เสิ่นจูซีก็นอนไม่ค่อยสนิทในตอนแรก แต่หลี่อู้กลับไม่รู้สึกอึดอัดเลย ไม่นานเสียงหายใจสม่ำเสมอของเขาก็ดังขึ้น

เสิ่นจูซีฟังเสียงหายใจของเขา แล้วก็หลับไปเร็วกว่าที่คิด

หลับสนิทไร้ฝัน

วันรุ่งขึ้น เสิ่นจูซีลืมตาขึ้น หลี่อู้ไม่อยู่บนเตียงแล้ว นางแต่งตัวเสร็จ อาศัยช่วงที่หลี่อู้ไม่อยู่เหยียบเก้าอี้ขึ้นไป ซ่อนป้ายหงส์ที่พกติดตัวมานานไว้บนคานห้อง

นางเพิ่งกระโดดลงจากเก้าอี้ หลี่อู้ก็เดินเข้ามาจากนอกลาน

หลังเสิ่นจูซีล้างหน้าหวีผมแล้วก็นั่งลงหน้าโต๊ะ มองหลี่อู้แกะห่อใบบัว หยิบซาลาเปาไส้เนื้อที่ลูกใหญ่ที่สุดส่งให้นาง

กัดไปคำหนึ่ง น้ำเนื้อทะลักออกมา กลิ่นหอมของเนื้อแพะกับยี่หร่าผสานกัน กระจายไปทั่วปากทันที

“ซาลาเปาจากร้านไหนอีกล่ะ?” เสิ่นจูซีถาม

“ไม่ได้ซื้อ เมื่อวานตาเฒ่าหวังฆ่าแพะ วันนี้เช้าก็เอาซาลาเปามาส่งให้ถึงหน้าประตู”