กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 28
นิยายเรื่องนี้แปลจบแล้ว คุณกำลังฟังนิยายเสียงโดย หมานหมาน เพียงสมัครสมาชิกในเว็บแล้วกดซับสะไครท์รายเดือน 99 บาท ก็สามารถฟังและอ่านนิยายทั้งหมดของเราได้ทุกเรื่องเป็นร้อยเรื่อง สมัครได้ที่เว็บ ink realm ค่ะ
“ข้าเป็นเด็กกำพร้า ตั้งแต่เกิดก็ไม่รู้ว่าบิดามารดาเป็นใคร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนมาจากที่ใด”
สายลมยามค่ำคืนอันอ่อนโยนพัดผ่านทั้งปอยผมของเสิ่นจูซีและเส้นผมสั้นข้างขมับของหลี่อู้
เส้นผมดำปลิวสะบัดบดบังดวงตาดำขลับของเขา เขามองดูราตรี มองดูผืนฟ้าและแผ่นดิน เสิ่นจูซีไม่รู้ว่ามีสิ่งใดสะท้อนอยู่ในสายตาคู่นั้น นางรู้เพียงว่าในยามนี้ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายอยู่เสมอเผยแววเลื่อนลอยอยู่ราง ๆ
“ตอนที่ข้าร่อนเร่มาถึงอำเภออวี๋โถว ก็อายุห้าหกขวบแล้ว ข้าเคยเป็นขอทาน เคยเป็นหัวขโมย พ่อค้าอาหารบนถนนไม่มีร้านไหนไม่เคยถูกข้าขโมยของ การขโมยของต้องตาไวมือไว แต่ถึงจะตาไวมือไวเพียงใด หากถูกจำหน้าได้แล้ว ต่อให้มือไม้คล่องแค่ไหนก็อย่าหวังว่าจะเข้าใกล้ร้านคนอื่นได้ พวกเขาจำเจ้าได้เมื่อไร ต่อให้เจ้ายังอยู่ไกลก็จะตะโกนด่า สาปแช่ง ยิ่งกว่านั้น แค่เจ้าเดินผ่านหน้าร้าน เขาก็ถือไม้กระบองออกมาตีแล้ว”