บทที่ 27

บทที่ 27

ชั่วพริบตาเดียว เวลาก็มาถึงวันที่ 5 เดือนสี่

เสิ่นจูซีสวมชุดเจ้าสาวสีแดงสดของหอจินอิ๋นอย่างงุนงง โดยมีสตรีหลายคนช่วยเหลือ แล้วนั่งลงบนเตียงใหม่ที่ปูด้วยผ้าห่มผ้าแพรแดง ปล่อยให้พวกนางคลุมผ้าคลุมหน้าให้

พอสวมชุดเจ้าสาว ความหวาดกลัวก็เข้าครอบงำนางตามไปด้วย

แม้นางจะปลอบใจตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านี่เป็นเพียงแผนชั่วคราว ไม่ใช่การแต่งงานจริง ๆ แต่ใจก็ยังยิ่งกระวนกระวายไม่สบายใจ

การอยู่ตามลำพังยิ่งทำให้ความหวาดกลัวเพิ่มขึ้น เสียงหัวเราะร่าเริงนอกห้องนอนดูห่างไกลเหลือเกิน แม้แต่น้ำเสียงดังลั่นของหลี่อู้ก็ฟังแปลกหูขึ้นมา

หากหลี่อู้หลอกนางเล่า? เหมือนที่เสด็จพ่อหลอกเสด็จแม่อย่างไรเล่า

หากหลี่อู้เพียงอยากหลอกให้นางแต่งงาน จึงพูดจาหวานหูและตามใจนางทุกอย่าง แล้วพอเลิกงานเลี้ยง เขาจะเผยธาตุแท้ออกมาหรือไม่?

หากเขาคิดล่วงเกินนาง นางจะมีวิธีใดขัดขืน?