บทที่ 26

บทที่ 26

เสิ่นจูซีรู้สึกว่าช่วงนี้เจริญอาหารเป็นพิเศษ กินมากกว่าปกติไม่น้อย คลำเอวดูแล้วเหมือนจะมีเนื้อขึ้นมาบ้าง

นางครุ่นคิดว่าตอนนี้ก็ยังไม่ใช่ฤดูสะสมไขมันรับหน้าหนาวเสียหน่อย เหตุใดเพิ่งตื่นก็หิว โดนลมก็หิว เดินไปเดินมาก็หิวอีก?

เรื่องเดียวที่ทำให้นางโล่งใจคือ ไม่ได้มีเพียงนางคนเดียวที่กินจุขึ้น เมื่อเทียบกับพี่น้องตระกูลหลี่ทั้งสามแล้ว ความอยากอาหารที่เพิ่มขึ้นของนางแทบไม่นับว่าเป็นอะไร ตั้งแต่หลี่คุนกินหมั่นโถวที่ใหญ่กว่ากำปั้นสิบสองลูกในมื้อเดียว หลี่อู้ก็ไม่ยอมให้เขาดื่มน้ำบ๊วยเปรี้ยวอีก หลี่คุนโมโหจนแทบจะทุบพื้นร้องไห้ แต่หลี่อู้ก็ไม่ใจอ่อน

ที่จริงเสิ่นจูซีอยากยกน้ำบ๊วยเปรี้ยวส่วนของตนให้เขาดื่ม นางเบื่อรสเสียเหลือเกิน แต่หลี่อู้กลับคอยจับตาดูนางดื่มทุกวัน หากไม่ดื่มให้หมดวันละสองชาม เขาก็จะเห่าใส่ข้างหูนางไม่หยุด ไม่ยอมให้นางได้อยู่อย่างสงบแม้แต่นาทีเดียว

ผ่านไปครึ่งเดือน ไม่ใช่แค่นางที่อ้วนขึ้น ทุกคนในตระกูลหลี่ก็อ้วนขึ้นรอบหนึ่ง

หลี่อู้ยืนกรานว่านั่นเป็นกล้ามเนื้อที่ฝึกขึ้นมาจากการผูกถุงทราย