บทที่ 25

บทที่ 25

เสิ่นจูซีนั่งอยู่หน้าโต๊ะ โยนเปลือกพุทราที่ปอกแล้วลงในจานดินซึ่งเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้ร่วง หลังโดนลมพัดมาสองวัน ดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ยังคงสีสันเดิมไว้ก็จริง แต่สูญเสียความสดใสแวววาวของดอกไม้ไปแล้ว เปลือกพุทราที่ปกคลุมกลีบดอกไม้แตกละเอียด ดูราวกับนำเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีเหลืองสว่างมาห่มผืนหิมะ

นางกินไปพลาง รับรู้ถึงลมที่พัดผ่านห้องโถงเข้ามา ลมฤดูใบไม้ผลิอ่อนโยน อีกไม่นานก็จะเข้าเดือนสี่แล้ว บัดนี้องค์รัชทายาทอยู่ที่ใด ภารกิจกอบกู้แผ่นดินและฟื้นฟูแคว้นต้าเยียนดำเนินไปถึงไหนแล้ว?

ฟู่เสวียนเหมี่ยวหานางไม่พบ จะถอดใจไปแล้วหรือไม่?

กองทัพกบฏที่บุกเข้าเมืองหลวงทำลายสุสานหลวง สังหารชาวบ้านไปหรือยัง?

นางเป็นผู้ประสบเหตุโดยตรง ทว่ากลับแทบไม่รู้สึกถึงเรื่องเหล่านั้น ตำบลอวี๋โถวอันสงบสุขกับเมืองหลวงที่ไฟสงครามโหมกระหน่ำ ราวกับเป็นคนละโลก

บางครั้งนางก็อดสงสัยไม่ได้ว่า นางยังจะกลับไปยังโลกใบนั้นได้หรือไม่?

“เหม่ออะไรอยู่?” หลี่อู้ลุกขึ้นนั่งจากเสื่อกก พลางเดินไปทางประตูและหันกลับมามองนาง

ตอนนั้นเองเสิ่นจูซีจึงได้ยินเสียงเคาะประตูจากในลาน