กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 17
จู่ ๆ ก็ถูกเรียกว่าพี่สะใภ้โดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าของเสิ่นจูซีพลันร้อนผ่าว
“ยังไม่ได้แต่งงาน อย่าเรียกส่งเดช” หลี่อู้กล่าว
“รู้แล้ว” หลี่เชวี่ยเอ๋อร์ยิ้ม พลางชูห่อใบบัวในมือให้เสิ่นจูซีดู “น้องเสิ่นตื่นถูกเวลาพอดี ข้าเอาขนมเผือกมาฝาก”
เสิ่นจูซียังไม่ได้จัดแต่งตัว การปรากฏตัวต่อหน้าบุรุษสามคนเช่นนี้ทำให้นางกระดากอายอยู่บ้าง นางก้มสายตา พยักหน้าส่ง ๆ ไม่ทันได้มองหน้าใครก็รีบไปชำระล้างที่ลานหลังบ้าน
หลังล้างหน้าแปรงฟัน เสิ่นจูซีมองเงาสะท้อนในโอ่งน้ำ มัดผมดำขลับอย่างง่าย ๆ แล้วกลับเข้าไปในห้องโถง
พี่น้องสามคนจับจองที่นั่งกันแล้ว ห่อใบบัวบนโต๊ะถูกเปิดออกเรียบร้อย เสิ่นจูซีได้กลิ่นหอมเข้มข้นของเผือกตั้งแต่ยังอยู่ไกล พอนางนั่งลงบนม้านั่งยาวตัวสุดท้ายที่เหลือ หลี่อู้ก็เลื่อนใบบัวมาตรงหน้านาง “เอ้า”
เมื่อมีหลี่เตียวเอ๋อร์กับหลี่เชวี่ยเอ๋อร์อยู่ด้วย เสิ่นจูซีก็วางตัวไม่เป็นธรรมชาตินัก นางพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณ”
หลี่อู้ขมวดคิ้วมองนาง “นอนจนสมองทึบไปแล้วหรือ?”