กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 18
หมั่นโถวกินสักคำเป็นครั้งคราวก็พอไหว แต่หากกินเป็นอาหารหลัก เสิ่นจูซีกินไปเพียงไม่กี่คำก็กลืนต่อไม่ลง
ตรงกันข้ามกับพี่น้องสามคนตระกูลหลี่ แต่ละคนมีหมั่นโถวทาเต้าหู้ยี้อยู่ในมือ หลี่เตียวเอ๋อร์หยิบมาสองลูก ใช้มือซ้ายมือขวาสลับกัน กินคำใหญ่ ๆ อย่างเอร็ดอร่อย
“เจ้ากินเถอะ” เสิ่นจูซีส่งหมั่นโถวที่แหว่งไปคำหนึ่งให้หลี่อู้ เขาไม่รับหมั่นโถว มองนางแล้วถามว่า “กินน้อยขนาดนี้?”
“ปกติข้าก็กินไม่มากอยู่แล้ว” เสิ่นจูซีตอบปัด ๆ
หลังกินหมั่นโถวเสร็จ พี่น้องสามคนก็กลับไปทำงานต่อที่ลานหลังบ้าน หลี่เชวี่ยเอ๋อร์ยอง ๆ อยู่ข้างกำแพง พลางฉาบโคลนลงบนกำแพงที่ก่อด้วยไม้ผสมดินไปพลางถามว่า “พี่ใหญ่ น้องเสิ่นกินน้อยขนาดนี้ หรือกินหมั่นโถวไม่ชิน?”
หลี่อู้เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “นางกินน้อยเป็นปกติ อะไรก็กินไม่ชินทั้งนั้น”
หลี่เชวี่ยเอ๋อร์กล่าวว่า “น้องเสิ่นออกมาจากวัง จะว่าไปก็พอเข้าใจได้ พี่ใหญ่ต้องดีกับนางหน่อย จะได้ครองใจน้องเสิ่นไว้”
“ข้าต้องดีกับนางแค่ไหนอีก?” หลี่อู้ถามเสียงขุ่น