กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 12
บะหมี่น้ำใสชามหนึ่งกินหมดแล้ว หลี่อู้ถือชามลงจากเตียง เสิ่นจูซีก็เดินตามเขาออกไปนอกห้องโถง
“เจ้าจะไปไหน?” หลี่อู้ถาม
“พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกของข้ายังอยู่ที่ร้านเกี๊ยว โต๊ะกับเก้าอี้ก็ยังไม่ได้เอากลับมา…” เสิ่นจูซีพูดเสียงเบา
“ข้าให้เตียวเอ๋อร์ไปเอากลับมาตั้งนานแล้ว รอให้เจ้าคิดได้ก่อน ของก็หายไปแปดร้อยปีแล้ว”
ใบหน้าเสิ่นจูซีแดงเรื่อ นางพูดขอบคุณเสียงเบา
“เอาละ เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ เครื่องเขียนนั่นเดี๋ยวข้าเอาไปคืนให้ เจ้าทำมาหากินรับจ้างเขียนในตำบลอวี๋โถวไม่รอดหรอก” หลี่อู้ว่า “ถ้าเจ้าอยากหาเงินเอง ข้าจะแนะนำงานให้”
“งานอะไร?” เสิ่นจูซีรีบถาม
“สอนข้าอ่านหนังสือ” เขาหยุดเดินแล้วหันกลับมามองนาง “ข้าจะจัดหาอาหารกับที่พักให้ แล้วยังจ่ายค่าเรียนให้เจ้าด้วย”
ฟังดูเป็นงานที่เข้าท่า อย่างน้อยก็เข้าท่ากว่าการที่นางดึงดันทำธุรกิจรับจ้างเขียนต่อไป