บทที่ 13

บทที่ 13

แสงอรุณกำลังงาม สายลมอ่อนพัดใบไม้บนต้นกุ้ยฮวาในลานให้ไหว เสียงคลื่นดังซัดเป็นระลอก

หลี่อู้ยืนอยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวา เปลือยท่อนบน ใช้น้ำอาบที่นางใช้เมื่อคืนสระผมอาบน้ำ ท่อนล่างสวมเพียงกางเกงชั้นในธรรมดาที่สุด เมื่อได้ยินเสียงนางออกจากห้อง เขาก็ยกถังไม้ขึ้น ราดน้ำที่เหลืออยู่ลงบนศีรษะ เสียงน้ำกลบเสียงคลื่นไปชั่วขณะ หยดน้ำมากมายไหลลงมาตามเส้นผมที่เปียกชื้นจนดำเงาของเขา ผ่านลูกกระเดือกที่นูนเด่น ไหลผ่านแผงอกกำยำ ลายหงส์เหินที่ปักอย่างมีชีวิตชีวาบนหัวไหล่และแผงอกดูราวกับแต่ละตัวจะโผบินส่งเสียงขานรับหงส์ในชั่วขณะถัดไป

เขาล้างน้ำถั่วอาบน้ำบนศีรษะออก ปาดผมที่มีหยดน้ำเกาะไปด้านหลัง แล้วเงยหน้ามองเสิ่นจูซี แม้แต่ขนตาก็ยังมีน้ำหยดลงมา

“วันนี้เหตุใดเจ้าตื่นเช้านัก?”

เสิ่นจูซีได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน ไอร้อนสายหนึ่งพลุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าว นางหน้าแดง ไม่รู้จะมองไปทางไหน สายตาวิ่งหนีไปมาระหว่างฟ้ากับดิน ก่อนจะถามด้วยเสียงคล้ายจะร้องไห้ว่า “เหตุใดเจ้าถึงมาอาบน้ำในลาน!”