บทที่ 11

บทที่ 11

ในห้องซอมซ่ออันเงียบสงบ เสิ่นจูซีนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง หยาดน้ำตาร่วงเงียบ ๆ

ความตื่นตระหนกและความอับอายรุนแรงโถมเข้าใส่นาง ท่ามกลางวังวนอารมณ์อันเชี่ยวกราก ยังมีความเศร้าที่ทำให้นางขมขื่นไปทั้งตัว นางสงสารตัวเอง และสงสารหลี่อู้ นางทั้งผิดหวัง โทษตัวเอง เสียใจ ละอาย และไม่รู้จะทำอย่างไร

หลังออกจากวัง นางเพิ่งตระหนักอย่างแท้จริงเป็นครั้งแรกว่า หากไม่มีเสด็จพ่อ ไม่มีเสด็จแม่ ไม่มีฟู่เสวียนเหมี่ยวคอยปกป้อง นางก็ไม่เหลืออะไรเลย

นางเขียนหนังสือเป็นแล้วอย่างไร เขียนอักษรได้ตั้งหลายแบบแล้วอย่างไร โลกนี้ไม่ยอมรับนาง นางไม่เข้ากับที่นี่เลย

หากเสด็จพ่อเห็นสภาพนางในตอนนี้ จะใจอ่อนลงบ้างหรือไม่? หากเสด็จแม่รู้ว่านางต้องพบเจออะไรในตอนนี้ จะเสียใจที่ผูกคอตายหรือไม่? เหตุใดพวกเขาไม่แบ่งเวลาเพียงนิดเดียวมามองนาง สอนนางบ้าง อย่าปล่อยให้นางต้องเดินทางไกลเพียงลำพัง