กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 9
เตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกพร้อมแล้ว ขาดเพียงโต๊ะกับม้านั่งสำหรับเปิดร้าน
หลี่อู้ค้นห้องอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะหาชุดโต๊ะไม้กับม้านั่งไม้ออกมาได้ ทั้งยังมีฝุ่นเกาะเต็ม เสิ่นจูซีมองโต๊ะเก้าอี้ที่ผุพังไปครึ่งหนึ่งอย่างลังเล ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ หลี่อู้ก็ลงมือปัดกวาดให้เรียบร้อยอย่างคล่องแคล่วแล้ว
พอทำความสะอาดแล้ว โต๊ะกับม้านั่งก็พอดูได้ ไม่เหมือนก่อนหน้านี้นัก เสิ่นจูซีจึงรับไว้ด้วยความลังเล
“เอาม้านั่งแค่ตัวเดียวก็พอ”
หลี่อู้เหลือบมองนาง “จะให้ลูกค้ายืนรอหรือ?”
เสิ่นจูซีถูกถามจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ในวัง คนส่วนใหญ่ไม่ใช่ต้องยืนรอนางอยู่แล้วหรือ? แค่ได้ยืนก็นับว่าไม่เลว ยืนยังดีกว่าคุกเข่า
เมื่อเห็นนางเงียบไป หลี่อู้ก็ยกโต๊ะไม้ขึ้นบ่าอย่างง่ายดายแล้วเดินออกไป
ภาพประหลาดจึงปรากฏขึ้นบนถนนในตำบลอวี๋โถว ชายร่างสูงใหญ่เดินนำอยู่ข้างหน้า แบกโต๊ะไม้สีสันไม่น่าดูไว้บนบ่า ส่วนหญิงสาวด้านหลังกลัวถูกทิ้งไว้ จึงทั้งเดินทั้งวิ่งตามเขาไป มือทั้งสองถือม้านั่งไม้คนละตัว