กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 8
แม่น้ำหลานไหลไม่ขาดสาย ดวงอาทิตย์สีแดงเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า หอจินไต้ที่สร้างเลียบแม่น้ำหลานอันกว้างใหญ่ หลังคากระเบื้องเคลือบสีเขียวทั่วทั้งหลังเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงอรุณ
หอเปิดหน้าต่างทั้งสี่ด้าน แถบแสงสีทองทาบซ้อนกัน เสียงพิณลอยแผ่วคลอไปกับเสียงคลื่นขึ้นลง กระถางธูปทองแดงโบราณรูปกิเลนสีเขียวตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องหอม กำยานไม้จันทน์ถูกอังด้วยความร้อนอยู่ในเตา กลิ่นหอมแห่งขุนเขาและสายน้ำลอยอบอวลแผ่วจาง
มีคนหนึ่งนั่งดีดพิณอยู่ตรงจุดที่แถบแสงมาบรรจบกัน เสื้อคลุมแขนกว้างยาวพลิ้วกาย ราวกับมีไอเย็นดุจน้ำค้างแข็งห่อหุ้มทั่วร่าง
“...ข้าน้อยส่งคนไปค้นทุกตลาดและชานเมืองหลวงแล้ว ทั้งตรวจสอบเชื้อพระวงศ์ที่ถูกสังหารกับศพไร้นามทุกศพ แต่ยังไม่พบร่องรอยขององค์หญิงเยว่กั๋ว ข้าน้อยทำงานบกพร่อง”
เสียงพิณหยุดลง
นอกหน้าต่าง คลื่นซัดโถม ภายในหอเงียบกริบ
องครักษ์เงาสี่คุกเข่าข้างหนึ่ง เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังเป็นชั้น ๆ แม้แต่ใบหูซ้ายที่ขาดติ่งหูก็ราวกับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
“ยังมีอีกเรื่อง ข้าน้อยพบศพองครักษ์เงาหกที่สุสานทิ้งศพ”
“ตายอย่างไร?”