กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 7
“...เหตุใดยังอยู่ที่นี่อีก?” เสิ่นจูซีถามอย่างเหม่อลอย
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า” หลี่อู้กล่าว “ร้องไห้ทั้งคืนไม่หยุด เพราะไม่ได้กินหมั่นโถวหรือ?”
“ไม่เกี่ยวกับท่าน!” เสิ่นจูซีย้อนคำเขากลับไป
หลี่อู้กระโดดลงจากราวอย่างคล่องแคล่ว จุดที่เท้าเหยียบห่างจากขอบหอที่ยื่นลอยออกไปเพียงคืบเดียว เสิ่นจูซีกำลังจะร้องอุทาน หลี่อู้ก็ไต่เสาสีแดงของหอจินอิ๋นไถลลงมาแล้ว
เขาปัดฝุ่นบนมือ ก่อนเดินมาหานางด้วยสีหน้าปกติ
“เจ้ายังไม่กลัวข้า เหตุใดถึงกลัวขอทานไม่กี่คน?”
เสิ่นจูซีกัดริมฝีปาก ครู่ใหญ่จึงกล่าวว่า “นั่นเป็นคนละเรื่องกัน”
“ใช่ นั่นเป็นคนละเรื่องกัน—พวกนั้นเป็นคนชั่ว ส่วนข้าเป็นคนดี คนดีไม่ควรถือสาเจ้านัก” หลี่อู้กล่าว “ไปเถอะ กลับไปกับข้า”
เสิ่นจูซียืนนิ่งไม่ขยับ แต่หลี่อู้หันหลังเดินไปแล้ว เขาเดินพลางกล่าวว่า