กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 6
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเสิ่นจูซีก็เตรียมใจได้ แม้ดวงตาจะบวมช้ำเพราะร้องไห้จนใคร ๆ ก็ดูออก และใต้เท้าจะมีขี้วัวที่ไม่มีใครรู้ แต่นางก็ยังเดินอย่างเหม่อลอยไปตามถนน
ขณะที่นางกำลังหาที่ตั้งโรงรับจำนำ บทสนทนาจากโรงน้ำชาแห่งหนึ่งก็ดึงความสนใจนางไว้
“เรื่องในเมืองหลวง เจ้าได้ยินหรือยัง?”
“เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ ตอนนี้ใครบ้างไม่รู้?”
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวสองคนกำลังสนทนากัน คนหนึ่งลูบหนวดยาวของตน
“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีฮ่องเต้กี่พระองค์ที่ได้ตายดี?”
“พูดเช่นนี้ ระวังคนได้ยินแล้วลากเจ้าไปตัดหัว!”
“เจ้าระวังเกินไปแล้ว หัวฮ่องเต้เองยังไม่อยู่ แล้วจะเอาหัวข้าไปตัดได้อย่างไร?”
“เฮ้อ ระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า...ในวังเปลี่ยนฮ่องเต้แล้ว ไม่รู้จะกระทบถึงบ้านนอกเล็ก ๆ อย่างพวกเราหรือไม่?”