กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 5
แสงอาทิตย์ยามโหย่วเหลือเพียงแสงสุดท้าย ดุจเปลวไฟที่สาดลงในลานเล็ก ๆ
หลี่เตียวเอ๋อร์นั่งขัดสมาธิใต้ต้นหอมหมื่นลี้ มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านถือใบหอมหมื่นลี้ใบหนึ่ง เป่ามันไม่หยุด หลี่เชวี่ยเอ๋อร์พิงรั้วไม้ไผ่ ทำหน้าเอือมระอาพลางว่า “เจ้าเป่าให้เกิดเสียงสักนิดก็ยังไม่ได้ มีแต่เสียงพุ่ย ๆ ในปาก เหมือนตดไม่มีผิด”
หลี่เตียวเอ๋อร์ไม่สนใจเขา ยังคงเป่าพุ่ย ๆ ต่อไปตามใจ
หลี่เชวี่ยเอ๋อร์เดินไปใต้ต้นไม้ เด็ดใบหอมหมื่นลี้มาใส่ปาก ไม่นานเสียงใสกังวานและพลิ้วไหวก็ลอยออกมาจากใบไม้
เดิมทีหลี่เตียวเอ๋อร์เป่าอยู่คนเดียวอย่างเพลิดเพลิน พอมีคนมาเปรียบเทียบ ความแตกต่างก็เห็นชัดทันที
เขาโยนใบหอมหมื่นลี้ทิ้ง กระทืบมันซ้ำสองสามครั้งก็ยังไม่หายโมโห จึงเงื้อหมัดสุดแขนแล้วชกใส่ต้นหอมหมื่นลี้
“ถ้าเจ้าทำต้นไม้พัง พี่ใหญ่ไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่” หลี่เชวี่ยเอ๋อร์กล่าว