บทที่ 4

บทที่ 4

เสิ่นจูซีซักถามอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็รู้สถานการณ์ตอนนี้

นางถูกขังอยู่ในตู้หนังสือ ระหกระเหินอยู่ทั้งวันโดยไม่รู้ตัว จนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเรียกว่าอำเภออวี๋โถว ที่นี่อยู่ห่างจากจิงจ้าวเกินร้อยลี้ ข่าวคราวในอำเภอก็เข้าถึงยาก รู้เพียงว่าเมืองหลวงเกิดความวุ่นวาย ส่วนเรื่องอื่นไม่รู้อะไรเลย

เสิ่นจูซีนั่งเหม่ออยู่หน้าตั่งไม้ทรงเหลี่ยมสีดำมันวาว ไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใด

ป้ายหงส์ยังซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าของนาง แต่แล้วจะมีประโยชน์อันใด? หากกองทัพกบฏควบคุมเขตเมืองหลวงได้ นางนำป้ายหงส์ออกมา ก็เท่ากับรนหาที่ตาย

อวี้ซายังมีชีวิตอยู่หรือไม่? องค์รัชทายาทยังมีชีวิตอยู่หรือไม่? เสด็จพ่อยังมีชีวิตอยู่หรือไม่? แล้วศพของเสด็จแม่ถูกจัดการอย่างไร?

ประตูรั้วไม้ไผ่ในลานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเปิดออก ชายร่างสูงใหญ่กับชายหนุ่มที่ใบหน้าหายไปครึ่งซีกเดินเข้ามา เสิ่นจูซีรีบก้มหน้าลง

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ก่อนหยุดลงตรงข้าม มีคนลากม้านั่งยาวฝั่งนั้นออกแล้วนั่งลงเสียงดังโครมคราม

เสียงหนึ่งเอ่ยว่า “เจ้ายังอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”