บทที่ 3

บทที่ 3

เสิ่นจูซีเคยคิดว่าบ้านเมืองล่มสลายและครอบครัวแตกแยกคือบททดสอบที่สวรรค์มอบให้นางหนักหนาที่สุด เกือบถูกปัสสาวะกลั้นจนตายคือการทดสอบที่โชคชะตาประทานให้ร้ายแรงที่สุด หลังจากมีคนช่วยนางออกจากตู้หนังสือ บททดสอบและความทุกข์ยากเหล่านั้นก็ควรจบลงได้แล้ว แต่ใครจะคิดว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตอนแรกเสิ่นจูซีรู้สึกซาบซึ้งต่อบุรุษที่พานางกลับบ้าน เพราะนางปฏิเสธไม่ยอมไปปลดทุกข์กลางแจ้ง แต่ความซาบซึ้งนั้นเกิดขึ้นเร็วและจางหายไปเร็วเช่นกัน พอนางมาถึงสถานที่ที่เรียกว่าห้องส้วม ความซาบซึ้งก็พลันสลายไปกว่าครึ่ง

“ที่...ที่นี่คือที่สำหรับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือ” เสิ่นจูซีไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า จึงถามเสียงสั่น

ศาลามุงฟางที่ลมลอดได้ทุกด้าน ประตูไม้ผุพังที่สั่นคลอนจนแทบจะล้ม กลิ่นเหม็นที่โชยมาก่อนเข้าใกล้ ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่นางเห็นและได้กลิ่น ประตูยังไม่ทันเปิด เสิ่นจูซีก็หยุดฝีเท้าแล้ว

“เจ้าคิดว่านี่เหมือนที่กินข้าวหรือ” บุรุษผู้นั้นไร้ความเห็นอกเห็นใจ ราวกับไม่รู้เลยว่าหลังประตูเป็นสถานที่น่าสะพรึงเพียงใด ไม่รอให้เสิ่นจูซีปฏิเสธ เขาก็ผลักประตูไม้ที่สั่นคลอนจนแทบหลุดออกให้เปิดทันที