บทที่ 2

บทที่ 2

เวลายังคงไหลผ่านไป แต่ตู้หนังสือก็ยังไม่ลอยออกจากลำน้ำใต้ดิน

เพราะอยู่ในความมืดมาตลอด เสิ่นจูซีแทบจะสูญเสียความรู้สึกเรื่องเวลาไปแล้ว แต่ร่างกายของนางยังไม่ลืม และไม่ลืมแรงปวดปัสสาวะที่อั้นเอาไว้ตั้งแต่วันแต่งงาน

ความทุกข์ทรมานทางร่างกายปะทะกับความเจ็บปวดในใจ ทั้งยังไม่ได้กินหรือดื่มอะไร เสิ่นจูซีจึงใช้เวลาหมดสติอยู่ในความมืดนานขึ้นทุกที

ทุกครั้งที่ใกล้หมดสติ เสิ่นจูซีก็จะกัดง่ามนิ้วของตนเอง

พื้นที่ในตู้หนังสือแคบและอึดอัด ตอนแรกขาทั้งสองข้างของนางยังเป็นตะคริว ต่อมาแม้แต่ตะคริวก็ไม่เป็นแล้ว

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจและบรรเทาความเจ็บปวดทางร่างกาย ตอนที่ยังมีสตินางจึงเอาแต่ครุ่นคิด

คิดว่าเสด็จแม่นึกถึงนางก่อนสิ้นใจหรือไม่ คิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นผลจากดวงดาวพิฆาตของนางอีกครั้งหรือเปล่า คิดว่าเมื่อเสด็จพ่อกับองค์รัชทายาทแยกกันฝ่าวงล้อม ใครจะรอดชีวิตเพราะฟ้าลิขิต—

บางทีอาจรอดคนหนึ่ง อาจรอดทั้งสองคน หรือไม่ก็อาจไม่มีใครรอดเลย

เสิ่นจูซีพิงผนังตู้ที่ชื้นแฉะ คิดอย่างสะลึมสะลือว่า หากองค์รัชทายาทสิ้นพระชนม์ เสด็จพ่อต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเสียพระทัยแน่