บทที่ 146. ตรงนั้นแหละครับคือหมู่บ้านไฉ่เสียพอ เป็นหมู่บ้านที่อยู่สูงที่สุดของที่นี่เลยครับ

บทที่ 146. ตรงนั้นแหละครับคือหมู่บ้านไฉ่เสียพอ เป็นหมู่บ้านที่อยู่สูงที่สุดของที่นี่เลยครับ

กว่าจะมาถึงก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว รถจอดสนิท

เจียงหนานมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเหมือนจะเป็นเกสต์เฮาส์

อู๋จิ้งซานบอกกับเจียงหนานว่า "อาจารย์เจียงครับ ดึกมากแล้ว คืนนี้พวกเราพักที่เกสต์เฮาส์นี้กันก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะมารับพวกคุณขึ้นไปที่หมู่บ้านไฉ่เสียพอ"

"เกสต์เฮาส์ที่นี่ถือว่าดีที่สุดในละแวกนี้แล้วล่ะครับ แต่ถ้าจะเอาไปเทียบกับโรงแรมหรูๆ ในเมืองใหญ่คงไม่ได้ ยังไงก็รบกวนอาจารย์เจียงทนพักไปก่อนนะครับ"

เจียงหนานยิ้มบางๆ "หัวหน้าอู๋คะ คุณเกรงใจเกินไปแล้วค่ะ บ้านเกิดฉันก็เป็นแค่หมู่บ้านเล็กๆ บนเขาเหมือนกัน ไม่ใช่เมืองใหญ่อะไรหรอกค่ะ พวกเรานอนได้สบายมาก ไม่ได้รู้สึกลำบากอะไรเลย ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มารับด้วยตัวเอง ลำบากคุณแย่เลย"

เจียงหนานสะกิดเรียกซ่งเฟยเฟยสองสามที เขาก็งัวเงียตื่นขึ้นมารีบเช็กข้าวของเตรียมตัวลงจากรถ