​บทที่ 145. พยายามขายบลูเบอร์รีให้ได้มากที่สุด เท่านี้แหละคือสิ่งที่เธอพอจะช่วยได้

บทที่ 145. พยายามขายบลูเบอร์รีให้ได้มากที่สุด เท่านี้แหละคือสิ่งที่เธอพอจะช่วยได้

เครื่องบินแลนดิ้งถึงที่หมายตอนค่ำแล้ว

สนามบินดูเรียบง่ายมาก สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ก็ดูเก่าคร่ำคร่า

เจียงหนานและผู้ร่วมทริปอีกสองคนเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงทางออก เจียงหนานเพิ่งเคยเห็นสนามบินเล็กขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ส่วนซ่งเฟยเฟย ผู้ซึ่งเพิ่งเคยขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิตวัยยี่สิบปี ก็ดูจะตื่นเต้นดีใจสุดๆ

"พี่ สนามบินนี้ก็ดูดีอยู่นะ" ซ่งเฟยเฟยหันซ้ายหันขวาสอดส่ายสายตาไปทั่ว "ดูท่าทางที่นี่คงไม่ได้กันดารเหมือนที่ในเน็ตบอกไว้มั้ง"

ซ่งเฟยเฟยหอบหิ้วสัมภาระพะรุงพะรัง ทั้งสะพาย ทั้งหิ้ว ทั้งถือ แต่ก็ไม่ยอมแบ่งให้ใครช่วยถือเลยสักชิ้น เรี่ยวแรงเหลือเฟือจริงๆ

เจียงหนานกระแอมเบาๆ แล้วถามเขา "เฟยเฟย ปกติแกไม่ได้ดูพวกซีรีส์บ้างเหรอ?"

ในซีรีส์ สนามบินน่าจะดูอลังการกว่านี้เยอะนะ ต่อให้ไม่เคยไป อย่างน้อยก็น่าจะเคยเห็นบ้างสิ