บทที่ 46.หนูนี่แหละตัวแม่เรื่องความอาฆาต ต่อให้ผ่านไปกี่ชาติก็ไม่ลืมหรอกนะ

บทที่ 46.หนูนี่แหละตัวแม่เรื่องความอาฆาต ต่อให้ผ่านไปกี่ชาติก็ไม่ลืมหรอกนะ

หวังฝูกุ้ย ดำรงตำแหน่งผู้ใหญ่บ้าน หรือที่ชาวบ้านมักจะเรียกติดปากกันว่า 'ผู้ใหญ่หวัง'

ตำแหน่งนี้ก็ถือว่าเป็นผู้นำระดับล่างสุดของหมู่บ้าน ไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์อะไรใหญ่โต เงินเดือนก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก

แต่หวังฝูกุ้ยนี่แหละตัวพ่อจอมเจ้าเล่ห์! เขาใช้ช่องโหว่จากอำนาจเล็กๆ น้อยๆ ในมือ กอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองได้อย่างแนบเนียน

เวลาชาวบ้านตาดำๆ จะไปขอเอกสาร หรือยื่นเรื่องขออนุมัติอะไร เขาก็มักจะวางมาดขึงขัง ทำทีเป็นเข้มงวดกวดขัน และแกล้งหาเรื่องเตะถ่วงไปเรื่อย

การจะหาข้ออ้างเพื่อปฏิเสธคำขอของชาวบ้านนั้น เป็นเรื่องง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปากสำหรับเขา ก็แหม... อำนาจการตัดสินใจมันอยู่ในมือเขานี่นา

เขาไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธหรอกนะ แค่อยากจะดึงเกมให้มันยืดเยื้อ ทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากและซับซ้อนขึ้นมาซะอย่างงั้น

พอชาวบ้านทนไม่ไหว ต้องยอมจำนนควักกระเป๋าซื้อของมากำนัล หรือแอบยัดเงินใต้โต๊ะให้ เรื่องทุกอย่างก็จะกลับมาง่ายดายและราบรื่นขึ้นมาทันตาเห็น

พูดง่ายๆ ก็คือ หิวเงินนั่นแหละ!