กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 47.อย่ามาทะเลาะกันเพราะหนูเลย
“ให้หนูช่วยขายเหรอคะ?” เจียงหนานทวนคำอย่างแปลกใจ
เธอพอจะเดาออกแหละว่าหวงซิ่วหลานมาด้อมๆ มองๆ เพราะเรื่องข้าวโพดแน่ๆ แต่เธอนึกว่าหวงซิ่วหลานคงแค่มาหยั่งเชิง ถามไถ่สถานการณ์ดูก่อน ไม่คิดว่าจะใจกล้าบากหน้ามาขอให้เธอช่วยขายให้ตรงๆ แบบนี้
เมื่อเห็นท่าทีประหลาดใจของเจียงหนาน หวงซิ่วหลานก็ยิ่งรู้สึกเก้อเขินและทำตัวไม่ถูก เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความกระดากอาย
“หนานหนาน... น้าก็รู้ตัวดีแหละจ้ะ ว่าครอบครัวน้าไม่ได้สนิทสนมกลมเกลียวกับบ้านหนูเหมือนอย่างบ้านลุงอู๋ ความผูกพันที่เรามีให้กันมันเอาไปเทียบกับลุงอู๋ไม่ได้หรอก”
“ที่ผ่านมา น้าก็ไม่ค่อยได้แวะเวียนมาดูแลถามไถ่ หรือคอยช่วยเหลืออะไรครอบครัวหนูเลย พอวันนี้ต้องมาบากหน้าขอร้องหนูแบบนี้ น้าเองก็ละอายใจเหมือนกันจ้ะ”
หวงซิ่วหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น
“แต่หนานหนานจ๊ะ น้ากล้าสาบานต่อฟ้าดินเลยนะ ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา น้าไม่เคยปริปากพูดจาให้ร้าย หรือเอาครอบครัวหนูไปนินทาเสียๆ หายๆ เลยสักครั้งเดียว เผลอๆ เวลามีคนมาพูดจาไม่ดีใส่หนู น้ายังออกโรงเถียงแทนด้วยซ้ำไป”
“อย่างวันนั้นที่บ้านโจวเสี่ยน น้าก็ยังด่ามันไปฉาดใหญ่เลย น้าบอกมันไปตรงๆ เลยว่า ต่อให้มันจะหาเงินได้มากกว่าหนู แต่เรื่องมารยาทและนิสัยใจคอ มันยังห่างชั้นกับหนูอีกเยอะ”
หวงซิ่วหลานจ้องมองเจียงหนานด้วยสายตาเว้าวอน แฝงไปด้วยความหวังอันริบหรี่