กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 42.รู้งี้ไม่ยอมให้เจียงหนานมาไลฟ์ขายของให้ตั้งแต่แรกหรอก ปล่อยให้เด็กมันลำบากทำไมก็ไม่รู้
หลังจากพักกินข้าวเที่ยงจนอิ่มหนำสำราญ อู๋เซี่ยวจงก็มุ่งหน้ากลับไปทำงานที่ไร่ข้าวโพดต่อ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาคนสวมหมวกสานเดินผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในดงข้าวโพดของเขา
พอมองดูรูปร่างทรวดทรงแล้ว น่าจะเป็นเด็กผู้หญิงซะด้วย
อู๋เซี่ยวจงขมวดคิ้วมุ่น นึกสงสัยว่าลูกสาวบ้านไหนมาด้อมๆ มองๆ อะไรแถวไร่เขา
เขาเลยเดินย่องเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูให้ชัด พอระยะเริ่มใกล้เข้ามา ก็ได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วคุ้นหูดังแว่วมา
“นักเรียนทุกคนคะ ขอทดสอบความรู้รอบตัวกันหน่อยนะคะ มีใครทายถูกบ้างเอ่ย ว่าเสาเหล็กสูงปรี๊ดที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น คือเสาอะไรเอ่ย?”
“อ้าว ซูมเข้าไปใกล้ๆ แล้วยังมองไม่ชัดอีกเหรอคะ งั้นเดี๋ยวฉันอาสาพาทุกคนเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เองค่ะ”
“แต่ขอเดินช้าๆ หน่อยนะคะ วันนี้ดันลืมหยิบแมสก์ติดมือมาด้วย ใบข้าวโพดพวกนี้ขอบมันคมกริบเหมือนฟันเลื่อยเลยค่ะ ดีไม่ดีจะโดนบาดหน้าบาดคอเอาได้ง่ายๆ เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งโดนบาดไปแผลนึง แสบๆ คันๆ เอาเรื่องอยู่เหมือนกันค่ะ”
อู๋เซี่ยวจงยืนมองเจียงหนานที่กำลังเดินฝ่าดงข้าวโพดไปข้างหน้า พักเดียวเธอก็หยุดเดิน
เจียงหนานไปหยุดยืนอยู่หน้าเสาเหล็กปริศนาต้นนั้น แล้วใช้กล้องมือถือแพนให้ดูตั้งแต่ยอดเสายันโคนเสา ก่อนจะหันมาถามคนดูอีกรอบ