กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 43.นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวในชีวิตที่จะได้เห็นเจียงหนานก้มหัวให้
ลุงอู๋น่ะพอจะอ่านหนังสือออกบ้างประปราย แต่จะให้อ่านคอมเมนต์ที่ไหลเป็นน้ำหลากแบบนี้ ตาคนแก่ก็คงกวาดมองไม่ทันหรอก
พอเจียงหนานบอกว่าทุกคนในห้องไลฟ์กำลังทักทายแกอยู่ แกก็เหลือบมองตัวเองในจอมือถือที่ยืนอยู่เคียงข้างเจียงหนาน แล้วก็เกิดอาการประหม่าขึ้นมาดื้อๆ รู้สึกว่าตัวเองดูซอมซ่อมอซอ กลัวจะทำให้เจียงหนานต้องอับอายขายหน้า แกรีบยกมือขึ้นลูบผมเผ้าให้เข้าทรง แล้วก็พยายามดึงเสื้อผ้าที่ทั้งเก่าทั้งยับย่นให้ตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้
เจียงหนานสังเกตเห็นอาการเก้ๆ กังๆ ของลุงอู๋ ก็เลยส่งยิ้มหวานให้กำลังใจ
“ลุงอู๋คะ ไม่ต้องเกร็งหรอกค่ะ ลุงขึ้นกล้องจะตายไป ดูสิคะ นักเรียนในห้องไลฟ์พากันชมลุงใหญ่เลย”
พอได้ยินแบบนั้น ลุงอู๋ก็ยิ้มขัดเขินเหมือนเด็กๆ ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด
“ขอบคุณครับ ขอบคุณทุกคนมากนะครับ”
ความซื่อสัตย์และจริงใจที่แสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติของลุงอู๋ ซื้อใจคนดูในห้องไลฟ์ไปได้เต็มๆ
[แชท: ลุงอู๋คะ ลุงแข็งแรงกว่าฉันตั้งเยอะ อายุขนาดนี้ยังลงไร่ทำนาไหว ฉันเพิ่งจะยี่สิบกว่าๆ ยังไม่มีแรงเท่าลุงเลยค่ะ ยอมใจเลยจริงๆ]
[แชท: ลุงอู๋ครับ ปิดเทอมนี้ผมขอไปฝึกงานที่ไร่ลุงได้ไหมครับ ลุงช่วยดัดนิสัยขี้เกียจสันหลังยาวให้ผมทีนะครับ]