กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย compiler24
บทที่ 41.เธอคือแสงสว่างแห่งความหวัง
เฝิงเปียวถึงกับเอ๋อรับประทานกับคำพูดของหวงเหวินฮั่น สตั้นไปหลายวิกว่าจะประมวลผลได้ว่าคนที่อีกฝ่ายพูดถึงคือใคร
“พี่หมายถึงยัยนั่นอะนะ? ยัยเด็กบ้านนอกหมู่บ้านซิ่วสุ่ยนั่นน่ะเหรอ? จะเป็นไปได้ไงพี่” เฝิงเปียวส่ายหัวดิก ไม่เชื่อหูตัวเอง “ผมเคยไปรับพัสดุให้ยัยนั่นอยู่ วันๆ ก็ขายแค่สบู่ยาสีฟันง็อกๆ แง็กๆ ได้แค่วันละกล่องสองกล่องเอง”
เฝิงเปียวพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม “พี่หวง ลองคิดดูสิ สมัยนี้สบู่ยาสีฟันหาซื้อที่ไหนก็มีเกลื่อนกาด ใครเขาจะถ่อไปสั่งซื้อออนไลน์จากยัยนั่นล่ะ พี่ต้องตาฝาดไปเองแน่ๆ”
หวงเหวินฮั่นตาขวางด้วยความโมโห “ตาฝาดบ้าบออะไร! ฉันมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าไอ้หานเจิ้งกังมันไปกวาดพัสดุมาจากบ้านยัยนั่นแหละ!”
เมื่อเช้านี้ หวงเหวินฮั่นแอบขับรถสะกดรอยตามหานเจิ้งกังไปห่างๆ เพื่อดูให้เห็นกับตาว่ามันไปรับพัสดุล็อตใหญ่มาจากที่ไหน
ถ้าหานเจิ้งกังแอบไปฉกตัวลูกค้ารายใหญ่ของเขาไปเปิดบิลส่วนตัวจริงๆ ล่ะก็ เขาเตรียมตัวจะบุกไปเอาเรื่องให้ถึงที่สุดแน่นอน
แต่ปรากฏว่า หานเจิ้งกังขับรถมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านซิ่วสุ่ย
หมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลความเจริญสุดกู่
พอรู้พิกัด หวงเหวินฮั่นก็ใจชื้นขึ้นมาเปราะนึง เพราะเขาไม่เคยมียอดลูกค้าจากหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเลย