เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 2 การกู้ภัยของกองทัพ
แสงแดดในโถงทางเดินถูกเงาของสัตว์ประหลาดบดบัง หลินซิงอวี่กำหมัดแน่น ความเย็นเยียบในฝ่ามือปรากฏขึ้นอีกครั้ง หมอกน้ำแข็งสีฟ้าอ่อนห่อหุ้มปลายนิ้วราวกับผ้าบางๆ เขาเห็นเศษน้ำแข็งที่ยังไม่ละลายบนกรงเล็บของสัตว์ประหลาดได้อย่างชัดเจน และได้ยินเสียงลมหายใจที่ถูกกดไว้ของพ่อแม่ที่อยู่ด้านหลัง
อสูรลายทมิฬตัวนั้นคำรามแล้วพุ่งเข้ามา กระดูกหนามกวาดผ่านอากาศมุ่งตรงมาที่หน้าอกของเขา หลินซิงอวี่เบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ หมอกน้ำแข็งเฉียดผ่านแขนของสัตว์ประหลาดและจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ บนผิวหนังของมัน การเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดชะงักไปครู่หนึ่ง หลินซิงอวี่ฉวยโอกาสถอยหลังไปสองก้าว แผ่นหลังชนเข้ากับไหล่ของแม่—เขารู้ดีว่าตัวเองยื้อได้ไม่นาน สิ่งที่ทำไปเมื่อครู่ล้วนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณ และความเย็นในฝ่ามือก็เริ่มจางลงแล้ว
ในตอนนั้นเอง เสียงปืน "ปัง ปัง ปัง" ก็ดังขึ้นจากระยะไกล เสียงคำรามทุ้มต่ำดังมาจากนอกหมู่บ้าน จนฝุ่นในโถงทางเดินร่วงกราวลงมา อสูรลายทมิฬดูเหมือนจะตื่นตระหนกกับเสียงปืน มันหันขวับไปทางประตูหมู่บ้าน พร้อมกับส่งเสียงคำรามขู่ในลำคอ