กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ราชบุตรเขย องค์ชาย
บนถนนสายยาว ลมหนาวพัดกรรโชก
เวินรั่วซวีเบิกตากว้าง จับจ้องเฉินหรานเขม็ง ราวกับเห็นภูตผีกลางวันแสก ๆ
“เจ้าว่าอะไรนะ นางตกลงแล้วหรือ!”
เสียงของเขาสูงขึ้นหลายระดับ แหลมราวแมวถูกเหยียบหาง
คนเดินถนนหลายคนหันมามองพร้อมสายตาประหลาด
เฉินหรานมองเขาโดยไร้สีหน้า สายตาเย็นเยียบ
“เจ้ารู้สึกประหลาดใจมากหรือ”
เวินรั่วซวีกลืนน้ำลาย และถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เขาพิจารณาเฉินหรานตั้งแต่บนลงล่าง ราวกับต้องการรู้จักสหายร่วมงานผู้นี้ใหม่อีกครั้ง