กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183 อย่าทิ้งฉันไป
ตีสาม
นอกจากนักเขียนที่ทำงานล่วงเวลาตอนกลางวันแล้วยังต้องกลับไปปั่นต้นฉบับต่อ กับหนุ่มวัยใสที่ฝึกยิงปืนอยู่ใต้ผ้าห่ม คนส่วนใหญ่ก็หลับฝันไปแล้ว
อาคารหัวฉวง
อาคารแลนด์มาร์กของเมืองเจียงเป่ยแห่งนี้ยังมีห้องทำงานแห่งหนึ่งที่เปิดไฟสว่างจ้า
“ป่านนี้ยังมีคนอยู่ในออฟฟิศอีกหรือ?”
อันอี้เพิ่งส่งหวังหย่วนที่คึกคักจนตะคริวกินกลับไป เขาจิบเล่ยปี้พลางมองออฟฟิศด้วยความสงสัย
เขากระโดดขึ้นครั้งเดียว ไต่กำแพงแนวดิ่งขึ้นไปตลอดทาง
มีลิฟต์ให้ใช้ แต่เขาไม่ขึ้น จะเล่นแบบนี้!
อันอี้มองรถยนต์ใต้เท้าที่กลายเป็นกล่องไม้ขีดไปแล้ว พลางครุ่นคิดเล็กน้อย