กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 184 ฉันยังไม่ค่อยพร้อม
ตี 4
ถนนทั้งสายเงียบเหงาลงโดยสมบูรณ์ แม้แต่หนุ่มวัยละอ่อนที่กำลังชัก…ฝึกยิงปืนก็ยังต้านความง่วงไม่ไหว ผล็อยหลับไปแล้ว
แสงไฟริมถนนค่อนข้างสลัว ยามสายลมค่ำคืนพัดผ่านก็มีเสียงกึก ๆ ดังคลอ ชวนให้รู้สึกวังเวงอยู่บ้าง
ไอน้ำที่จับตัวในยามค่ำคืนเย็นเยียบ แฝงไอหนาวบางเบา
หลานรั่วซีแอบมองอันอี้ที่อยู่ข้าง ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน
เส้นทางยามค่ำคืนที่เคยทำให้หวาดกลัวกลับไม่น่ากลัวอีกต่อไป
อันอี้มองเสื้อผ้าบาง ๆ ของเธอแล้วถามว่า “หนาวไหม?”
“นิด…นิดหน่อย”
หลานรั่วซีตอบพลางกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ