กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 144 ดีจริง ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่
อู๋เตากล่าวเบา ๆ "ไปดูเถอะ คุณอาต้องไม่เป็นไรแน่"
เหลียงเหว่ยเช็ดตาแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางบ้าน
ตอนแรกเขายังระวังพื้นธาตุน้ำแข็งใต้เท้า แต่ค่อย ๆ เร็วขึ้นเรื่อย ๆ เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
บ้านของเขาอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าหมู่บ้าน ตั้งอยู่บนที่สูงเล็กน้อย ทางลาดค่อนข้างชันและพื้นธาตุน้ำแข็งก็ลื่น เหลียงเหว่ยที่กำลังตื่นเต้น ปีนขึ้นไปหลายครั้งแต่ก็ลื่นไถลกลับลงมาทุกที
เขานั่งลงที่ตีนทางลาดแล้วตะโกนอย่างท้อแท้ "ชายชราปริศนา อยู่บ้านไหม"
"ผมมาถึงหน้าบ้านแล้วแต่กลับเข้าไปไม่ได้"
เมื่อพูดถึงคำสุดท้าย เสียงของเขาก็สั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ นั่นเป็นความน้อยใจและความกลัวที่ถูกกดทับไว้นานเกินไปจนในที่สุดก็ไม่อาจเก็บงำไว้ได้อีก