กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 143 ถึงหมู่บ้านแล้ว
หร่วนหนิงจ้องมองท้องของแมว เรื่องราววุ่นวายในอดีตเหล่านั้นจู่ ๆ ก็ร้อยเรียงเข้าหากันในหัว เหมือนผ้าขนหนูเปียกที่ถูกใครบางคนบิดอย่างแรง จนกระทั่งหยดสุดท้าย น้ำแห้งเหือด ความแค้นก็มลายหายไป
ขอบตาของเธอร้อนผ่าว แต่เสียงกลับแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ: "ไม่ต้องให้มันกินยาหน่อยเหรอ? ถึงยังไงของแบบนั้น... กินเข้าไปก็ท้องเสียได้ง่าย ๆ นะ"
อู๋เตาเตะก้นแมวเบา ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง: "ไม่ต้องหรอก ซอมบี้ยังวางยาพิษมันไม่ได้เลย"
หร่วนหนิงไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอจ้องมองกระจุกขนสีขาวที่แกว่งไปแกว่งมาตรงปลายหางแมว จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าก้อนหินที่กดทับหน้าอกเธอมาหลายปีได้แตกสลายลงแล้ว