กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ตอนพิเศษ·ชายหนุ่มในอาภรณ์คราม (7)
มู่หร่านหัวเราะออกมา วางมือทับหลังมือของเขา แล้วเอนตัวพิงอกเขาอย่างสบาย ๆ ก่อนพูดเสียงเบาว่า “ตรงนี้คือลูกของเรา”
“เรา?”
“ก็ข้ากับเจ้าไง” นางเงยหน้าขึ้น ยกมือข้างหนึ่งลูบแก้มเขาเบา ๆ “จิ่นจือ อย่าเสียใจไปเลย เจ้ายังมีข้ากับลูก พวกเราต่างก็เป็นครอบครัวของเจ้า”
คำว่า ‘ครอบครัว’ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในลำคออีกครั้ง
ในที่สุดเขาก็ก้มลงมา ร่างสูงใหญ่บังตัวนางจนมิด ลมหายใจรินรดปลายจมูกนาง ริมฝีปากของเขาแทบจะแตะริมฝีปากนาง ระยะห่างเพียงนิดเดียวที่ชวนให้ใจเต้นนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามอดกลั้นอย่างที่สุด
“เจ้าคือมู่หร่าน”
“อืม ข้าคือมู่หร่าน”