กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 แสงหิ่งห้อย
“คราวหน้าถ้าต้องทำงานอะไร ก็ฉลาดให้มากหน่อย อย่าซื่อบื้อ ใครใช้ให้ทำอะไรก็รีบแย่งไปทำหมดทุกอย่าง”
มู่หร่านค่อย ๆ ทายาลงบนบาดแผลของเขา กลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ นางจึงตั้งใจเบามือเป็นพิเศษ แต่ปากก็ยังบ่นไม่หยุด
“ทุกครั้งที่ต้องออกไปตรวจคนไข้ที่รับมือยากก็เป็นเจ้า กลางดึกยังต้องออกไปเก็บสมุนไพรอีก คนต้มยาก็ยังเป็นเจ้าอีก ยุ่งยิ่งกว่าวัวแก่ไถนาเสียอีกนะ”
“ข้าไม่อยากให้เจ้าทำงานที่สถานพยาบาลของหมอหูตั้งนานแล้ว เจ้าก็ไม่รู้จักอู้เสียบ้าง เขาใช้ให้ทำอะไรก็ทำจริงจังจนแทบหมดแรง สุดท้ายคนที่ลำบากก็คือตัวเจ้าเอง”
“ไม่สิ” มู่หร่านนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเงยหน้ามองเขา “คนที่ลำบากยังมีข้าอีกคนด้วยนะ เห็นเจ้าบาดเจ็บแบบนี้ ข้าก็เจ็บปวดใจเหมือนกัน”