กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ขนมถั่วเขียว
มู่หร่านก้มหน้าตั้งใจทำงานในมือ ไม่นาน ไม้ชิ้นนั้นก็กลายเป็นไก่ไม้ตัวน้อยอ้วนป้อม พอใส่ศิลาวิญญาณก้อนเล็กเข้าไป มันก็กระพือปีกบินขึ้นมาได้จริง ๆ
เถ้าแก่ซ่งรีบเข้ามาดู “คราวนี้เจ้าคิดของเล่นอะไรขึ้นมาอีกล่ะ?”
มู่หร่านแบมือออก “เถ้าแก่ซ่ง ขอเส้นผมท่านสักเส้นสิ”
เถ้าแก่ซ่งถอนผมออกมาหนึ่งเส้นให้อย่างไม่หวงเลย
มู่หร่านพูดกับไก่ไม้ตัวน้อยว่า “ช่วยไปบอกว่า เถ้าแก่ซ่ง ได้เวลาจ่ายค่าแรงข้าแล้ว”
ตรงอกของไก่ไม้เปิดเป็นรอยแยก นางยื่นเส้นผมไปจ่อด้านหน้า เส้นผมถูกดูดเข้าไป แล้วรอยแยกก็ปิดลง
ไก่ไม้กระพือปีกบินไปตรงหน้าเถ้าแก่ซ่ง ปากไม้ขยับอ้า ๆ หุบ ๆ แล้วมีเสียงของเด็กสาวดังออกมา “เถ้าแก่ซ่ง ได้เวลาจ่ายค่าแรงข้าแล้ว”