บทที่ 117 ส่งมันตรงนี้แหละ

บทที่ 117 ส่งมันตรงนี้แหละ

จวินจวินพยักหน้ารัวๆ ส่งเสียงฮึดฮัดสองที

ฉู่หลิงก้มตัวลงสำรวจเห็ดดอกเล็กๆ อย่างใกล้ชิด

เห็ดดอกเล็กๆ สีเหลืองอ่อนเดิมทีก็มีอยู่แค่กระจุกเล็กๆ ผ่านการตรากตรำมาสองวัน เห็ดร่มจิ๋วพวกนี้ก็หัวขาดหายไปถึงหนึ่งในสาม ดูแหว่งๆ โล้นๆ

“เจ้าหมูโง่ ตอนนี้จะมาสนเรื่องนี้ทำไมเหมียว เห็ดปรสิตของแกต่อให้แหว่งไปจนหมดก็ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่แกไม่ตาย เดี๋ยวมันก็งอกขึ้นมาใหม่ได้เองแหละเหมียว!”

เสวี่ยเป่ายืนอยู่กับที่ หันขวับกลับมา ยกอุ้งเท้าแมวขึ้นเท้าเอวบ่นใส่จวินจวินฉอดๆ

นี่หมอนี่ไม่รู้หรือไงว่าทำไมตัวเองถึงถูกเรียกว่า [หมูเห็ด] น่ะ!

“โอ๊ะ? อย่างนั้นเหรอ...” ฉู่หลิงฟังแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเอ่ยปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่อไปว่า “ฟังเข้าใจไหม เสวี่ยเป่าบอกว่าของแกยังงอกขึ้นมาได้อีกนะ”