บทที่ 118 จัดการตัวเองและฉีกขา

บทที่ 118 จัดการตัวเองและฉีกขา

พอเธอกะพริบตาอีกครั้ง ก็ถูกส่งตัวออกมาจากแดนลับแล้ว เธอมานั่งอยู่บนคันหญ้าตรงทางเข้าแดนลับ

“เปาะแปะ เปาะแปะ”

หยาดฝนที่ตกลงมาเป็นสายสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของฉู่หลิง สาดโดนบาดแผลตรงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่แล่นปรี๊ดขึ้นมาทำให้สมองของเธอตื่นตัวในทันที

“ซี๊ด ทำไมข้างนอกฝนยังตกอยู่อีกเนี่ย” ฉู่หลิงกอดอกมองซ้ายมองขวา

พอเห็นเสวี่ยเป่ากับจวินจวินอยู่ข้างกายอย่างปลอดภัย เธอถึงได้วางใจ

เธอรวบกอดพวกมันทั้งสองตัวไว้ ความรู้สึกตื้นตันเอ่อล้นในใจ “ลำบากพวกแกแล้วนะ สหายตัวน้อยของฉัน!”

“เจ้านาย พวกเรารีบกลับกันก่อนเถอะเหมียว วันฝนตกไม่ดีเลย!” เสวี่ยเป่าซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของฉู่หลิงอย่างฮึดฮัดพลางขยับหนวด

มันไม่ชอบวันฝนตกเอาซะเลย