บทที่ 112 กระตุ้นแดนลับ

บทที่ 112 กระตุ้นแดนลับ

“อู๊ดๆๆ~” จวินจวินฉีกยิ้มส่งเสียงร้องใส่เจ้านาย

จวินจวิน: ขอแค่เป็นของที่กินได้ มันก็อร่อยหมดแหละอู๊ด ถ้าเจ้านายชอบกินเหมือนกัน งั้นก็ต้องเหลือไว้ให้เจ้านายแน่นอน อู๊ดๆ

“เข้าใจแกผิดไปเลย สุดท้ายเป็นฉันเองที่ใจแคบไป...” ฉู่หลิงกะพริบตาปริบๆ รู้สึกเขินอายนิดหน่อย

แต่จวินจวินไม่ได้มีความคิดอื่นใดต่อเจ้านายเลยสักนิด หลังจากช่วยดุนเห็ดดอกเล็กๆ สีแดงมันขลับออกมาให้เจ้านายแล้ว มันก็หันหัวกลับไปขุดคุ้ยดินโคลนต่อ

จมูกของมันไวมากนะ

ใต้เห็ดพวกนี้มีกลิ่นหอมเย้ายวนใจ หอมยิ่งกว่าตัวเห็ดซะอีก ต้องมีของอร่อยอยู่แน่ๆ!

จวินจวินทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่ดินใต้เห็ดเส้นหนัง มันกำลังกระดกก้นออกแรงคุ้ยดินอย่างขะมักเขม้น

ฉู่หลิงเห็นท่าทางของมัน ก็เดาได้แปดส่วนว่าคงจะเจอของดีอะไรเข้าให้อีกแล้วแน่ๆ