บทที่ 111 หลบฝน

บทที่ 111 หลบฝน

ทันใดนั้น ประกายสายฟ้าก็สว่างวาบพาดผ่านท้องฟ้า

เสียงฟ้าร้องดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท้องฟ้าก็ยิ่งมืดครึ้มลง

ฉู่หลิงทัดปอยผมที่ข้างหู ในใจพลันรู้สึกไม่ค่อยดี

“จวินจวิน แกไปคาบถังมาหน่อยนะ เอาเร็วๆ หน่อย ฝนจะตกแล้ว!” ฉู่หลิงตบหลังมันเบาๆ แล้วใช้มือทำท่าทางรูปทรงถังทรงกลม “ฟังเข้าใจไหม?”

“อู๊ดๆ~” จวินจวินพยักหน้า หันหลังวิ่งฉิวออกไป

ฉู่หลิงค่อนข้างเชื่อใจมันมาก

เพราะเสวี่ยเป่ามักจะหาเวลาว่างมาฝึกจวินจวินอยู่เสมอ ทั้งการฟังคำสั่ง หยิบของ หาเสบียง เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นเรื่องปกติที่ทำอยู่ประจำ ฉู่หลิงจึงไม่แปลกใจเลยสักนิด

ในเมื่อจวินจวินไปเอาถังแล้ว ฉู่หลิงเองก็ต้องเร่งความเร็วในการรวบรวมชามใบไม้ใหญ่รอบๆ นี้กลับมาเหมือนกัน

……