บทที่ 113 รอเสวี่ยเป่ามาด้วยกัน

บทที่ 113 รอเสวี่ยเป่ามาด้วยกัน

ฉู่หลิงกดเปิดหน้าต่างข้อความ ข้อความของเฉิงรุ่ยก็ปรากฏเรียงรายขึ้นมา

“ขายหมดเร็วขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” ฉู่หลิงสะบัดน้ำฝนที่ขังอยู่ตามรอยจีบบนแขนเสื้อกันฝนออก แล้วรีบกดกลับไปดูระบบจัดการการซื้อขายของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ช่องซื้อขายว่างเปล่าไปแล้ว

โพชั่นรักษา 3 ขวดที่ลงขายไปเมื่อตอนสายขายหมดเกลี้ยงแล้วจริงๆ

เดิมทียังคิดอยู่เลยว่าคงจะไม่มีใครกล้าซื้อ ดูเหมือนว่าคนที่อยากจะลองของใหม่ก็ยังมีอยู่เหมือนกันแฮะ

ตอนที่ฉู่หลิงเห็นเขาพูดถึงเรื่องที่เฉิงฉีไข้ขึ้นสูง คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากัน ตอนนี้ฝนยังคงตกอยู่ ไม่รู้ว่าเด็กนั่นไปตากฝนมาหรือเปล่า

[ฉัน: ทางฉันยังมีอยู่อีก 1 ขวด เดี๋ยวฉันส่งลิงก์ส่วนตัวไปให้ นายค่อยกดซื้อนะ]

เฉิงรุ่ยเฝ้าอยู่หน้าต่างแชตเพื่อนของฉู่หลิงตลอด รอคอยการตอบกลับอย่างใจจดใจจ่อ ไม่กล้าปิดหน้าต่างไปไหน