บทที่ 105 มีบ้านนี่มันดีจริงๆ

บทที่ 105 มีบ้านนี่มันดีจริงๆ

พูดจากใจจริง ฉู่หลิงไม่ชอบฆ่าคน

แต่ในยุควันสิ้นโลก เพื่อเอาชีวิตรอด เรื่องแบบนี้ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยง

แค่มีชีวิตรอดต่อไปได้ก็ถือเป็นเรื่องยากแล้ว จะเอาเวลาว่างไปใส่ใจความเป็นตายของพวกที่ชอบหาเรื่องทำไมกัน

สู้กลับบ้านไปนอนพักผ่อนบนเสื่อกกดีกว่า

เจ๊หม่ามองแผ่นหลังของฉู่หลิงที่เดินจากไปไกล แล้วถอนหายใจยาว “เฮ้อ... คำโบราณว่าไว้ไม่ผิดเลยจริงๆ รู้หน้าไม่รู้ใจ ดูคนจากภายนอกไม่ได้เลย เสี่ยวโจวกับยัยนั่นคราวนี้ถือว่าเตะโดนตอเข้าให้แล้ว”

สองคนนั้นเป็นผู้ปลุกพลัง ความแข็งแกร่งมากน้อยแค่ไหนเจ๊หม่าเองก็ไม่รู้ชัดเจน

แต่เธอคอยเตือนโจวเหยียนอยู่ตลอดว่าอย่าทำอะไรวู่วามหรือทำเกินไปนัก มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันก่อนไม่ได้หรือไง แถมอีกฝ่ายยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เอะอะก็จะพุ่งเข้าไปเข่นฆ่ากันเลย