บทที่ 43 แข่งกับเวลา

บทที่ 43 แข่งกับเวลา

ฉู่หลิงอยากจะยกมือขึ้นมาเสยผมม้าที่ปรกหน้าออก แต่กลับพบว่าเลือดจากหัวไหล่ไหลลงมาจนถึงฝ่ามือแล้ว จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย

“เธอได้รับบาดเจ็บเหรอ?” อวี๋ชิงชิงขมวดคิ้ว สายตาจับจ้องไปที่หัวไหล่ของฉู่หลิงที่ยังคงมีเลือดไหลอยู่

รอยแผลนั่นเห็นได้ชัดว่าเกิดจากการโจมตีด้วยกระสุนน้ำของเฉินหมิงเหว่ย

พูดตามตรง จากท่าทีที่เฉินหมิงเหว่ยมีต่อฉู่หลิงก่อนหน้านี้ และเรื่องที่หลี่รุ่ยได้รับบาดเจ็บ อวี๋ชิงชิงก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำพูดของเขาเท่าไหร่นัก

ฉู่หลิงไม่มีแรงจูงใจอะไรเลยที่จะไปฆ่าเขา กระเป๋าเป้ขาดๆ ใบเดียวมันมีอะไรน่าปล้นนักหนา?

อีกอย่างกระเป๋าใบนั้น มันก็ยังสะพายอยู่บนตัวเขาไม่ใช่หรือไง?

ตอนนี้เฉินหมิงเหว่ยลืมไปเสียสนิทเลย ปกติแล้วเขามีหรือจะยอมเอาถุงผ้ามิติออกมาอวดชาวบ้าน