บทที่ 32 ไม่ง่ายเลย

บทที่ 32 ไม่ง่ายเลย

ท่ามกลางแสงสนธยาที่สาดส่อง ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือแดงก่ำจากการกลั้นหายใจออกแรง

“จวินจวินสู้ๆ เอื้อมถึงหรือยัง?” ฉู่หลิงรู้สึกว่าแขนทั้งสองข้างของตัวเองเริ่มสั่นไหว ใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว

ดอกสงบจิตในพื้นที่ลุ่มต่ำแถบนี้ถูกเก็บไปจนเกือบหมดแล้ว บนหน้าผาสูงชันที่อันตรายบางแห่งก็ยังมีอยู่อีกไม่น้อย แต่ฉู่หลิงไม่มีปัญญาปีนขึ้นไปหรอก

ตอนที่กำลังจะกลับ เธอก็บังเอิญเงยหน้าขึ้นไปมอง แล้วก็ทำให้ฉู่หลิงพบว่าในซอกหินบนกำแพงหินเหนือหัวยังมีอยู่อีกสองต้น!

สองต้นก็คือ 4 ดอก ถึงจะอยู่สูงไปสักหน่อย แต่ฉู่หลิงก็ตัดใจเดินจากไปดื้อๆ ไม่ลง

ดังนั้น เธอจึงปีนขึ้นไปยืนบนกิ่งยอดสุดของต้นไม้ที่คดงอต้นข้างๆ แต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ก็ยังห่างจากดอกสงบจิตอยู่อีกราวๆ ยี่สิบสามสิบเซนติเมตร