บทที่ 31 กลิ่นอายรักษา

บทที่ 31 กลิ่นอายรักษา

ฉู่หลิงอุ้มก้อนหินใหญ่ก้อนนั้นวิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ แขนขาที่เหลือทั้งสี่ของมันไม่มีชิ้นไหนตามเธอทันเลย...

“ไปตายซะ—” ฉู่หลิงตะโกนพลางวิ่งพุ่งไปที่หน้าผาหินด้านหนึ่ง แล้วออกแรงโยนก้อนหินในอ้อมแขนขึ้นไปกระแทกอย่างแรง

“ปัง!”

ลำตัวของสัตว์หินตัวเล็กถูกกระแทกจนแตกกระจายเป็นชิ้นๆ เลือดพุ่งกระฉูด ฉู่หลิงชูดาบยาวขึ้น เล็งแทงจึกๆๆ เข้าไปตรงรอยร้าวเน้นๆ! แทงๆๆ!

เมื่อแขนขาส่วนอื่นๆ ตามมาถึง ฉู่หลิงก็ตวัดดาบอย่างกะทันหัน หันขวับกลับไปฟันกวาดตามขวางดังเปรี้ยงปร้าง

ลำตัวหลักของสัตว์หินตัวเล็กถูกฟันจนตาเหลือก แขนขาก็เลยหมดฤทธิ์ไปด้วย

ในที่สุดก้อนหินทั้งหมดก็ร่วงหล่นลงพื้น และหายไปพร้อมกัน

“อู๊ด อู๊ดๆๆ!!”